मदनराव ७२ वर्षांचे होत आले होते. हे तसं फक्त त्यांनाच माहित होतं. दोन्ही मुलं त्यांच्या त्यांच्या कामात. मोठा मुलगा सुदामसोबत राहतो. सकाळी नाश्त्याला बापासोबत असायचा. पण ग्राम पंचायतीवर निवडून आला आणि भेटायचाच बंद झाला. छोटा पुण्याला होता नौकरीला. कधी आला तर चार चौघात पाया पडायचा. बाकी फार बोलणं नाही. मदनराव बायको गेल्यापासून गुपचूप म्हातारे होत होते. दहा वर्षापूर्वी पर्यंत बायको जिवंत होती तेंव्हा खूप थाट होता. मदनरावला पहाटेच चहा लागायचा. आठ वाजायच्या आत गरम भाकरी पाहिजे असायची. मधुमेहाची तक्रार होती. वेळच्या वेळी जेवण पाहिजे म्हणून बायको केवढी काळजी घ्यायची. पण बायको वारली आणि मदनरावचा थाट एकदम बंद झाला. मधुमेह असला तरी आता त्याची सारखी तक्रार करण्याची सवय सुटली होती. तक्रार करावी वाटली तरी कुणाकडे करणार? आधी चोरून जिलेबी खाऊन यायचे हॉटेलमध्ये. पण आता चोरून सुद्धा गोड खायची इच्छा होत नाही. आता आपली काळजी आपल्यालाच घ्यायची हे त्यांना ध्यानात आलं होतं. नालायक पोरांचे आई बाप आजारी पडायला सुद्धा घाबरतात.
दोन्ही पोरांचं लक्ष नाही. सुना तर विचारतच नव्हत्या. त्या त्यांच्या पोराबाळात आणि संसारात मग्न. मदनराव घरात आलेले चार पाच पेपर ओळ न ओळ वाचून काढायचे दिवसभर. गावात चक्कर टाकायचे. पुन्हा तळमळत अंथरुणात पडून राहायचे. कधी कधी सून पोरांना ओरडायची. आवाज करू नका वर आजोबा झोपलेत. पण खरतर मदनरावची तळमळ असायची की पोरांनी आपल्या जवळ येऊन आवाज करावा. गोंधळ घालावा. पण पोरांना टीव्ही आणि मोबाईल मधून फुरसत नव्हती. ते कुठं आजोबाशी बोलायला जाणार? असेच एक दिवस मदनराव तळमळत अंथरुणात झोपलेले होते आणि मोठा मुलगा सुदाम त्यांच्या जवळ आला. एक मोठा फ्लेक्स दाखवत होता. मदनरावचा बहात्तरावा वाढदिवस तो मोठ्या थाटामाटात साजरा करणार होता. गावजेवण देणार होता. खूप मोठमोठ्या लोकांना बोलवलं होतं. मदनराव विचारात पडले. आजपर्यंत आपला वाढदिवस पोरांच्या लक्षात पण राहिला नाही कधी. लक्षात आला तरी येऊन पायावर डोकं आपटायचे आणि निघून जायचे. आणि आता अचानक आपला बहात्तरावा वाढदिवस साजरा करायचं कुठून सुचलं ? बरं साठी साजरी करतात. सत्तरी सुद्धा ठीक आहे. पण बहात्तरी साजरी करण त्यांनाच जरा विचित्र वाटत होतं. पण सुदामचा उत्साह दांडगा होता. त्याला नकार देणं त्यांना बरं वाटलं नाही. बिचाऱ्याने एवढा खर्च करून होर्डिंग बनवलं होतं. गावभर असे दहा होर्डिंग लावले होते. खरंतर वाढदिवस मदनरावचा होता. पण फोटो सुदामचा जास्त मोठा होता. मदनराव शुभेच्छुक वाटत होते. पण मदनरावनी स्वतःची समजूत घातली. पोरगं ग्रामपंचायत सदस्य होतं. त्याचा फोटो मोठा असणारच.
मदनरावसाठी नवीन ड्रेस आणला होता. नवे बूट. पहिल्यांदा त्यांच्यासाठी नवीन कोट पण खरेदी केला गेला होता. घरातले सगळे मदनरावला सजवत होते. त्यांचा आनंद बघून मदनरावला वाटलं आपलं पुन्हा लग्न बिग्न तर लावायचा डाव नाही सगळ्यांचा? पण आपल्या मनात येणाऱ्या शंका तशाच ठेऊन ते घरचे सांगतील तसे वागत राहिले. त्यांची घोड्यावरून मिरवणूक काढली गेली. मोठा डीजे लावला होता. मोठं स्टेज बनवलं होतं. स्टेजवर त्यांची पैशाने तुला केली गेली. त्यांच्या वजनाएवढे पैसे गरिबांना वाटण्यात आले. गावात कधी कुणी पाहिला नव्हता एवढा मोठा हार त्यांना घालण्यात आला. मदनराव पूर्णवेळ डोळ्यात पाणी घेऊन सगळा सोहळा बघत होते. कधी आपल्याला साधं चहा पिले का? असं सुद्धा न विचारणारा पोरगा आपल्यासाठी एवढा खर्च करतोय हे बघून कोणत्या बापाच्या डोळ्यात पाणी येणार नाही? दहा हजार फटाक्यांची लड लावण्यात आली होती. मदनरावला शेवटी कान बंद करावे लागले. त्रास होत होता आवाजाचा. बहात्तर किलोचा केक बनवला होता. त्याच्या मागे केक कापणारे मदनराव लपून गेले होते. फोटोसाठी त्यांना सारखं ओढून ओढून पुढे आणावं लागत होतं. सुदाम केकचा मोठा तुकडा मदनरावच्या तोंडात कोंबू लागला. मदनरावला जरा मोठ्यानेच सांगावं लागलं की मला मधुमेह आहे. उत्साहाच्या भरात सुदाम बापाचा डायबेटीस विसरून गेला होता. मग सुदामआणि त्याच्या कुटुंबाने आणि मित्रांनी एकमेकांना केक भरवला. सगळं गाव आपल्या मोबाईलमध्ये तो केकचा फोटो काढून घेण्यात मग्न होतं.
संध्याकाळी सगळ्या गावासाठी जेवण होतं. मोतीचूरचे लाडू प्रत्येकाला पाहिजे तेवढे वाटले जात होते. अशी पंगत गावात कधी झाली नव्हती. सगळे जेवण करून मंदिरापाशी यायचे. मदनरावला वाढदिवसाच्या निमित्त आपल्याकडून छोटी भेट म्हणून पाकीट द्यायचे. आणि मंडपात जाऊन बसायचे. हे पाकीट सुदामच्या मित्रांनीच बनवून दिले होते. मित्र एवढा मोठा वाढदिवस करतोय तर सगळ्या गावाकडून भेट दिली पाहिजे. सगळं गाव आपल्या बापाला पाकीट देतय याचा सुदामला आनंद झाला होता. गावातल्या लोकांचं आपल्यावर किती प्रेम आहे हे बघून तो गहिवरून आला होता. रात्री एका मोठ्या कीर्तनकाराचं कीर्तन ठेवलं होतं त्याने. एक लाख रुपये घ्यायचा कीर्तनकार. त्यात कीर्तन सुरु व्हायच्या आधी पूर्ण पैसे द्यावे लागायचे. त्याच्याशिवाय कीर्तनकार अभंग घ्यायचाच नाही. सुदामरावने आनंदात पैसे दिले. कीर्तन सुरु झालं. मदनराव मन लावून कीर्तन ऐकत होते. आजच्या सारखा आनंदी दिवस त्यांच्या वाट्याला आला नव्हता उभ्या आयुष्यात. आपले अच्छे दिन आले अशी त्यांची खात्री झाली. गेल्या काही वर्षात पहिल्यांदा त्यांनी आनंदात एक मोतीचूर लाडू खाल्ला. गोड शेवटी गोडच असतं. खूप वेळ त्या लाडूची चव त्यांच्या तोंडात राहिली. रात्री आपल्या बायकोच्या फोटोसमोर उभे राहून दिवसभर घडलेल्या सगळ्या गोष्टी सांगत बसले. गेल्या काही वर्षात बायको आपल्या आधी गेली आणि सुटली असंच वाटायचं त्यांना. हे हाल आपण सहन करू शकतो. तिला नसतं सहन झालं याची त्यांना खात्री होती. पण आज राहून राहून त्यांना वाटत होतं की बायको असली पाहिजे होती. आज रात्रभर त्यांना झोप येणारच नव्हती. त्यात गच्चीत मित्रांसोबत बसलेल्या सुदाम आणि त्याच्या मित्रांच्या हसण्याचा जोरजोरात आवाज येत होता.
सुदाम आपल्या मित्रासोबत गच्चीत दारू पीत बसला होता. सगळे सुदामचं कौतुक करत होते. बापाचा एवढा मोठा वाढदिवस पंचक्रोशीत कुणी केला नव्हता. सुदाम नशेत होता. कौतुकाचा प्रत्येक शब्द त्याला दारूच्या कडवट घोटासोबत जास्तच गोड वाट होता. दोन पेग नंतर एकाने विषय काढलाच. एवढा खर्च करायची काय गरज होती? सुदाम म्हणाला आता नोटबंदी झाली. जुन्या नोटा जमा करायची मुदत संपत आली. आता घरातल्या नोटा कुठं द्यायच्या? बदलायच्या तर लोकं चाळीस टक्के मागायला लागले. पैसा पांढरा तरी किती करणार? योगा योगान बापाचा वाढदिवस आलाच होता. म्हणलं बापाला तरी खुश करून टाकू. आता दिवस तरी किती राहीले बिचाऱ्याचे? सगळे मित्र आता अजूनच कौतुक करायला लागले सुदामरावचं. राजकारण्याला खरंतर मित्र कमीच असतात. कुत्र्यासारखे लोक पाळून ठेवलेले असतात त्यांनी. त्यांच्या कुठल्याही गोष्टीवर वा वा करणारे. लाळ गळेपर्यंत कौतुक करणारे. मित्र म्हणायला लागले एका दगडात दोन पक्षी मारावेत ते सुदामरावनी. दुसरा म्हणाला दोन पक्षी नाही हजार तरी पक्षी मारले. वडील तर खुश झालेच. पण गावाला एवढ भारी जेवण दिलंय की गाव अजून वर्षभर तरी ढेकर देत राहणार. आणि घरातले चार पाच लाख परस्पर गायब झाले ते वेगळेच. ह्याला म्हणतात डोकं. असं म्हणून सगळ्यांनी पुन्हा चिअर्स केलं. पण घोट घ्यायच्या आत सुदामरावचा भाऊ आला. पोतं घेऊन. सुदामरावनी विचारलं पोत्यात काय आहे? भावाने सांगितलं नोटा आहेत. वडलांना वाढदिवसाची भेट द्यायला खूप लोकांनी पाकीट आणले होते. त्या पाकिटातून सुदामच्या मित्र मंडळीनीआपल्याकडे असलेल्या जुन्या नोटा भरून दिल्या होत्या. सुदामरावकडे भेट म्हणून लाखभर रुपये जमा झाले होते. ज्या साठी अट्टाहास केला होता तो सगळाच वाया गेला. आता पुन्हा ह्या नोटांची कशी विल्हेवाट लावायची हा प्रश्न होताच. सुदामला अच्छे दिन आले असं वाटलं. पण काही वेळच.आपल्या पेक्षा आपले मित्र शहाणे आहेत हे त्याच्या लक्षात आलं. आपण त्यांना खूप भोळे समजत होतो. पण चांगलेच हुशार निघाले. अर्थात त्यांनीच सुदामला निवडून यायला मदत केली होती. ते कसे साधे असतील?गावकऱ्यांच्या हातात पाकीट देऊन त्यांनी आपल्या जुन्या नोटा खपवून टाकल्या होत्या. ते सुद्धा खूप दिवसांपासून जुन्या नोटा कुठे खपवायच्या हा विचार करतच होते. मदनरावच्या वाढदिवसाने आयती संधी आली. कुणाकड कमी होत्या. कुणाकड जास्त होत्या. काय असेल ते असो. मदनराव मात्र आज पहिल्यांदा घोरायला लागले होते. गाढ झोप लागली होती त्यांना. अच्छे दिन आल्याचं सुख त्यांच्या चेहऱ्यावर स्पष्ट दिसत होतं. जाग येईल तेंव्हा काय होईल ते होवो. पण झोपेत ते सुखी होते.
– अरविंद जगताप. 

The following two tabs change content below.
अरविंद जगताप

अरविंद जगताप

Writer, Lyricist, And Curious About Everything at ArvindJagtap.com
Arvind Jagtap was born on 20th September 1977. He is a poet, lyricist and scriptwriter well-known for his exploits in Marathi Cinema, the Art and Literature circuit and Television Industry. He is also a voracious reader who has developed his own heart-touching and candid writing style which incorporates colors of foolery, comedy, humor, political satire and pragmatism. Arvind has penned thought provoking articles on important issues such as farmers suicides, draught, life in rural Maharashtra, pseudo progress, urbanization and its social & ecological impact, to name a few. His work is a reflection of his ideology. It weighs in favor of generating awareness among the masses rather than simply creating pure nonchalant entertainment.
अरविंद जगताप

Written by अरविंद जगताप

Arvind Jagtap was born on 20th September 1977. He is a poet, lyricist and scriptwriter well-known for his exploits in Marathi Cinema, the Art and Literature circuit and Television Industry. He is also a voracious reader who has developed his own heart-touching and candid writing style which incorporates colors of...
Read more

Leave a Reply