smartphone

विन्या अभ्यासात हुशार होता. बारावीत तालुक्यात पहिला आला होता. गावात सगळ्यांना त्याचं कौतुक होतं. विन्याचे वडील लोकांच्या शेतात मजुरी करायचे, कधी रसवंतीवर काम करायचे. विन्या आठवीत असतानाची गोष्ट. उन्हाळा होता. वडील रसवंतीवर कामाला होते. रसवंती हायवेला होती. एकदा एक बाईकवाला कारला धडकला. जोरात ब्रेकचा आवाज झाला. विन्याचे वडील घाबरून बघत राहिले. त्यांचा हात उसाच्या चक्रात गेला. भांड्यात रक्त झालं उसाच्या रसा ऐवजी. दवखान्यात नेलं. पण हात कामातून गेला. विन्या शाळा सोडून लोकांच्या शेतात काम करू लागला. पण एक दिवस बाप आला. अजून एक हात आहे म्हणाला. त्या हातानी काम करीन. पण तू शिक असं डोळ्यात पाणी आणून बोलला. विन्या पुन्हा शिकू लागला. बाप एका हाताने जमेल ती कामं करू लागला. आई पण लोकांच्या शेतात राबू लागली. गावातल्या लोकांनी मदत द्यायचं ठरवलं. विन्या शहरात गेला. विन्या आता इंजिनिअरिंग कॉलेजला लागला. होस्टेल होतंच. पण एकच घोळ झाला होता. वर्गातल्या क्रांती नावाच्या मुलीला अभ्यासात मदत करता करता विन्या तिच्या प्रेमात पडला.

शहरात येऊनपण विन्याने अजून तोंडाला कुठली क्रीम लावली नव्हती. पावडर सुद्धा त्याला माहित नव्हती. आता ह्या सगळ्या गोष्टी विन्याला महत्वाच्या वाटू लागल्या. क्रांती बंगल्यात राहायची. विन्या आता काम नसलं तरी तिच्या घरासमोरच्या रस्त्याने चकरा मारू लागला. क्रांती विन्याशी खूप गोड बोलायची. कारण तिचं अभ्यासात मन लागायचं नाही. तिचं सगळं लक्ष मोबाईलमध्ये. रोज सोशल मिडीयावर फोटो टाकणे आणि लाईक मोजत बसणे हेच तिचं काम. वडलांच्या इच्छेखातर इंजिनिअर व्हावं लागत होतं. पैसे भरून नंबर लावला होता म्हणून ती कशीबशी कॉलेज करायची. बाकी मुला मुलीना भाव द्यावा लागतो. पण विन्याला नुसत जेवलास का? असं विचारलं तरी विन्याचं पोट भरायचं. घरापासून दूर बाहेरगावी राहणाऱ्या मुलांना मुलीने ‘जेवलास का?’ असं विचारलं तरी ते आय लव्ह यु म्हणण्यापेक्षा खूप जास्त मोलाचं वाटतं त्याला. एकदा ती त्याला केक घेऊन आली. तिच्या भावाच्या वाढदिवसाचा. विन्याने तसा केक कधी खाल्लाच नव्हता. हळू हळू क्रांतीला लक्षात आलं विन्याला गोड बोलणं पुरेसं आहे. तुला माझी काही काळजीच नाही असं म्हणाली तरी विन्या स्वतःचं काम सोडून तिचा अभ्यास पूर्ण करून द्यायचा. पण पहिल्या वर्षी विन्याचा एक विषय राहिला आणी त्याचे डोळे उघडले. आता त्याने स्वतःच्या अभ्यासाला महत्व द्यायला सुरुवात केली. क्रांतीकडे दुर्लक्ष करायला सुरुवात केली. कारण एका हाताने राबणारा बाप त्याला सुट्टीत गेलं की दिसायचा. आई दिसायची. तो दोघांचं स्वप्न होता. पण क्रांतीची सुद्धा तोच एकमेव आशा होता. तिला विन्याने असं दुर्लक्ष करण खूप अपमानास्पद वाटलं. कुठल्याही मुलीला वाटू शकतं. एरव्ही आपल्या केवळ हसण्यावर घायाळ होऊन आपण सांगू ते करायला तयार होणारा मुलगा आपल्याला एकदम टाळू लागतो तेंव्हा कुणालाही त्रास होणारच. क्रांतीने विन्याला आता आणखी लाडिकपणे बोलायला सुरुवात केली. त्याच्या वाढदिवशी तिने त्याला हॉटेलात नेऊन कॉफी पाजली. केक कापला. विन्याला म्हणाली, माझ्या मोबाईलमध्ये फोटो काढू शकत नाही. घरचे रागवतील. पण तुझ्या मोबाईलमध्ये फोटो काढ आपला दोघांचा. विन्याला त्याच्याकडे असलेला फोन काढायला लाज वाटली एवढा वाईट फोन तो वापरायचा. त्याने क्रांतीला सांगितलं की मी फोन घरी विसरून आलो. क्रांती काही बोलली नाही. तिने स्वतःच्या हाताने त्याला केक भरवला. लाडात त्याच्या गालाला केक लावला. विन्याच्या गालाला आयुष्यात पहिल्यांदा कुठल्यातरी मुलीने स्पर्श केला होता. खूप वेळ त्याला तो केक पुसून टाकावा का तसाच ठेवावा असा प्रश्न पडला होता. पण खोलीवर गेल्यावर मुलं हसतील असं वाटलं. रात्री मुंग्या होतील गादीत हे पण लक्षात आलं. त्याने नाराजीनेच तो गालावरचा केक तिथेच पुसून टाकला. क्रांती समोर. पण अचानक त्याचा फोन वाजला. क्रांतीने त्याच्याकडे बघितलं. विन्याला मेल्याहून मेल्यासारखं झालं. बराच वेळ दोघं काहीच बोलले नाही. शेवटी ती शांतता विन्याला असह्य झाली. स्मार्ट फोनच्या जमान्यात आपण किती फालतू फोन वापरतो हे त्याला तिला दाखवायचं नव्हतं. पण आता त्याने तिला सगळं खरं सांगितलं. क्रांतीने त्याला एक नवीन फोन घेऊन दिला. दोनच दिवसात. विन्या फोन घ्यायला तयार नव्हता. पण क्रांती म्हणाली तुझ्यासाठी नाही. आपल्या दोघांसाठी आहे. आपण whats app वर बोलू शकतो कधी पण. विन्या तयार झाला.

विन्याला chatting  प्रकार माहित नव्हता. ऐकून होता. मित्र त्यातच अडकलेले असतात हे दिसत होतं. पण आता पहिल्यांदा तो सुद्धा chatting करू लागला. खरंतर क्रांती त्याच्याशी फार बोलायची नाही. जेवढ्यास तेवढं. पण तेच विन्यासाठी खूप होतं. आणि विन्याला काहीच कसं माहित नाही याचं तिला खूप आश्चर्य वाटायचं. तिने सहज विनयाने एकदा नोट्स दिल्या म्हणून कीस पाठवला. विन्याला रात्रभर झोप लागली नाही. whats app वर आता कुणी कशालाही कीस पाठवतात हे त्याच्या गावीच नव्हतं. तो क्रांतीच्या प्रेमात आता वेडा झाला होता. क्रांतीच्या हळू हळू ते लक्षात आलं होतं. तिची इच्छा होती की त्याला स्पष्ट सांगावं. पण परीक्षा जवळ आली होती. त्याला दुखवून चालणार नव्हतं. तिच्याही मनाची घालमेल सुरु होती. पण तिला स्पष्ट दिसत होतं की वर्ष वाया जाईल. ती विचार करत दोन दिवस विन्याला भेटली नाही, बोलली नाही. विन्या संतापला. तिला उत्तरच देईना. क्रांतीने मग नवीनच प्रकार केला. त्याला व्हिडीओ कॉल केला. हा प्रकार विन्यासाठी नवीन होता. घरात गाऊन वर झोपलेली क्रांती त्याच्या फोनवर दिसत होती. त्याला वेड लागायचं बाकी होतं. क्रांतीने त्याला होस्टेलच्या टेरेसवर जायला सांगितलं होतं. एरव्ही होस्टेलच्या टेरेसवर चांदण्या बघत बसायचा विन्या रात्री. पण चांदण्यापेक्षा या जगात काहीतरी भारी आहे हे त्याला त्या दिवशी पहिल्यांदा कळलं. क्रांती कायच्या काय भारी दिसत होती. वेगळीच. मुलींना नेहमी वाटतं की त्या मेकअप करून आलेल्या छान दिसतात. पण मुलांना त्या घरगुती अवतारात खूप जास्त आवडतात. विशेषतः मुलगा त्या मुलीच्या बाबतीत खूप गंभीर असेल तर. नाहीतर मग दिखाऊपणाला जास्त किंमत असते. तर विन्याला आता व्हिडीओ कॉलची सवय झाली. रोज एक दोन मिनिट तरी क्रांती बोलायची. परीक्षा संपे पर्यंत हे चालू होतं. आणी अचानक सगळं बंद झालं. विन्या वैतागला. क्रांती त्याला रोज वेगळी कारणं सांगू लागली. क्रांतीची चूक नव्हती. तिचं भलत्याच कुणावर प्रेम होतं. ती त्याच्याशी बोलण्यात व्यस्त. आणि आता सुट्ट्या लागल्याने विन्याला सारखं तिच्याशी बोलायचं असायचं. त्यात विन्याने एक घोळ केला होता. मित्राला सांगितलं होतं आमचं प्रेम आहे. मित्राने क्रांतीला सांगितलं. खूप संतापली ती. विन्याला खूप रागावली. बोलणं बंद केलं. सांगितलं की मला वेळ नाही. विन्या वैतागला. त्याने वीस पंचवीस वेळा व्हिडीओ कॉल केला. क्रांती वैतागली. तिने फोन घेतला. विन्याने होस्टेलच्या रूमवर गळफास घ्यायची तयारी केली होती. क्रांतीला त्याने सांगितलं की फक्त तुला दाखवायचं होतं. तुझ्या नावाने शेवटची चिट्ठी लिहिलीय. तू येऊन वाचायची गरज नाही. उद्या न्यूजवाले आणी पेपरवाले दाखवतील मी काय लिहिलं ते. तुझं नाव येईल. आपलं नाव एकदा का होईना जोडलं जाईल. आणि गळफास घेतला. फोन कट झाला. क्रांती घाबरली. तिने वडलाना सांगितलं. खूप उशीर झाला होता. पण त्यांनी फोन लावले. पोलीस होस्टेलवर पोचले. धावाधाव झाली. बघतात तर विन्या बेडवर पडून फोनवर गाणे ऐकत होता. पोलीस रागावले. पण एक हवालदार समजूतदार होता. त्याने विन्याला विचारलं. काय झालं होतं? विन्या म्हणाला, पोरीच्या बापाला निरोप पोचवणं गरजेचं होतं. गुणवत्ता वाया चाललीय. पोरगी रात्र रात्र मोबाईलमध्ये असती. आणि दिवसा आम्हाला अभ्यास करावा लागतो. हवालदार म्हणाला पण आता ती तुला कधीच बोलणार नाही त्याचं काय? विन्या म्हणाला, ह्या निमित्तानी मोबाईल बंद होईल तिचा. आणि तिचा विषय आयुष्यातून संपला की पुढ एकपण विषय राहणार नाही माझा. दोघांचा फायदाच की हो साहेब. ह्या स्मार्टफोननी पार येडा झालो होतो नाहीतर.

हवालदार म्हणाला एवढ्या वर्षात ह्या स्मार्टफोनचा एकदम भारी वापर पहिला राव तुझ्यामुळ.

– अरविंद जगताप.

The following two tabs change content below.
अरविंद जगताप

अरविंद जगताप

Writer, Lyricist, And Curious About Everything at ArvindJagtap.com
Arvind Jagtap was born on 20th September 1977. He is a poet, lyricist and scriptwriter well-known for his exploits in Marathi Cinema, the Art and Literature circuit and Television Industry. He is also a voracious reader who has developed his own heart-touching and candid writing style which incorporates colors of foolery, comedy, humor, political satire and pragmatism. Arvind has penned thought provoking articles on important issues such as farmers suicides, draught, life in rural Maharashtra, pseudo progress, urbanization and its social & ecological impact, to name a few. His work is a reflection of his ideology. It weighs in favor of generating awareness among the masses rather than simply creating pure nonchalant entertainment.
अरविंद जगताप

Written by अरविंद जगताप

Arvind Jagtap was born on 20th September 1977. He is a poet, lyricist and scriptwriter well-known for his exploits in Marathi Cinema, the Art and Literature circuit and Television Industry. He is also a voracious reader who has developed his own heart-touching and candid writing style which incorporates colors of...
Read more

Leave a Reply