image1.JPG
अडीच अक्षरांची गोष्टअडीच अक्षरांची गोष्ट प्रेम किती पवित्र भावना आहे हे आपल्याला दाखवतं. आणि तेही एका वेगळ्याच जगात नेऊन. प्रदीप आवटे आपल्याला कधी जळगावच्या मुलाच्या प्रेमाची गोष्ट सांगतात. कधी थेट रोमानियाच्या नादियाची गोष्ट समोर आणतात. दक्षिणेतली अजरामर प्रेमकथा सांगतात पण सोबतच तिथल्या लोककथेच्या निमित्ताने स्त्रियांवर झालेला अन्यायही समोर आणतात. खरंतर हे सगळं तुम्ही उत्सुकतेने वाचणार आहात म्हणून त्याविषयी सविस्तर लिहिणार नाही. पण आवटे यांच्याविषयी सांगावं वाटतं. त्यांच्या लिखाणाचं मोल जास्त यासाठी आहे की हे लिखाण निखळ आशावाद देणारं आहे. या गोष्टींमध्ये संघर्ष आहे, शोकांतिका आहे. पण म्हणून रडत बसणारी माणसं नाहीत. परिस्थितीशी लढणारी माणसं आहेत. प्रेमात देवदास झालेले आपण खूप पाहतो. पण प्रेमात माणूसपण ओळखणारे, स्वतःची वेगळी ओळख निर्माण करणारे कितीतरी प्रेमवीर या गोष्टीत दिसतील. मनाने तरुण असलेल्या प्रत्येकाने ही अडीच अक्षरांची गोष्ट वाचली पाहिजे. प्रेम आहेच पण प्रेम आणखी वाढलं पाहिजे यासाठी. नको तिथे भिंतीवर आपली नावं लिहिणारे प्रेमवीर खूप आहेत. पण नियतीच्या छातीवर पाय देऊन तिच्या कपाळावर आपली कहानी लिहिणारे प्रेमवीर खूप कमी असतात. अशा धाडसी पण प्रेमळ जोड्यांची ही गोष्ट आहे. यातली कुठलीच गोष्ट आपल्याला निराश करत नाही. आपण हळहळतो पण आपण आणखी आशावादी होत जातो. खरतर इतरांच्या प्रेमकथे मुळे आपल्याला स्फूर्ती वगैरे कशी येणार? उलट जळफळाट व्हायची शक्यताच जास्त. पण प्रदीप आवटे यांनी निवडलेली माणसं आणि त्यांची गोष्ट सांगण्याची शैली एवढी प्रेमळ आहे की या प्रेमकथा वाचून आपण नव्याने प्रेमात पडू शकतो. सगळ्यात महत्वाची गोष्ट ही आहे की या गोष्टी स्थळ काळ आणि वेळेत अडकणार नाहीत. या गोष्टी कायम एक आदर्श उदाहरण म्हणून सांगता येण्यासारख्या आहेत. आठवणीत जपून ठेवण्यासारख्या आहेत. खरंतर प्रेमकथा कुटुंबाने एकत्रित बसून चर्चा करण्यासारख्या नसतात हा आपला समज आहे. किंवा अशा कथा आपल्या वाचनात येतही नाहीत. पण अडीच अक्षरांची गोष्ट या अर्थाने मराठीतलं दुर्मिळ पुस्तक आहे. विषय प्रेमाचा असला तरी कुटुंबाने एकत्र बसून वाचन करावं एवढ ते संस्कारमूल्य जपणारं आहे. अर्थात यातली एकही गोष्ट चुकुनही उपदेश करत नाही. लेखक कुठेच उपदेशाची पोझ घेत नाही. तो नेहमी नवीन काहीतरी शिकतोय याच भूमिकेत आहे. आवटे प्रत्येक गोष्ट जगतात आणि मग सांगतात. हे समरसलेपण खूप आवडलं या गोष्टी वाचताना. आणि सगळ्यात महत्वाची गोष्ट म्हणजे चार पावसाळे जास्त पाहिले की माणूस अनुभवाने शहाणा होतो. किमान आपण तसं समजतो. अनुभवाने शहाण होता येत असेल एकवेळ. पण प्रेम या विषयात कधीच शहाणपण येऊ शकत नाही. खरतर प्रेम हा विषय वेड होण्याचा आहे. ते एक गोड वेड आहे. व्यावहारिक शहाणपण असलेली माणसं नितळ प्रेम करू शकत नाहीत. नेहमी टक्के टोणपे खात काहीतरी नवं शिकण्याची जिद्द असणारी माणसं प्रेम करू शकतात. ६;३२ ची लोकल पकडणारा माणूस वेळेच्या बाबतीत काटेकोर म्हणून आपण ओळखू. पण किशोर कुमारचं गाणं लागलंय म्हणून लोकल सोडून चहाच्या टपरीवर थांबून राहणारा माणूस, ताजमहाल बघताना सेल्फी न काढता मुमताजबद्दल विचार करणारा माणूस जास्त उत्कट प्रेम करू शकतो. प्रेमळ माणसांची व्यक्त होण्याची स्वतःची पद्धत असते. आवटेंची ही स्वतःची पद्धत आहे. मराठीत अशा प्रकारच्या गोष्टी सांगणारी असंख्य माणसं निर्माण व्हायला हवीत. एवढ्या निराश करणाऱ्या बातम्या देणाऱ्या माध्यमामध्ये एवढा आशावाद निर्माण करणारं लेखण केल्याबद्दल विशेष आभारच मानायला हवेत. वर्तमानपत्रातल्या लिखाणाचा सगळ्यात मोठा दोष हा असतो की ते मी किती शहाणा आहे हे बघा हे सांगणारं लिखाण असतं. किंवा माझं वाचन किती, माझा व्यासंग किती हे आडवळणाने का होईना सुचवणार लिखाण असतं. आवटे यांच्या लिखाणात या दुर्गुणांचा लवलेश सुद्धा नाही हे खूप महत्वाचं आहे. बारकाईने वाचलं तर आवटे वर्तमानपत्रीय लेखकांच्या खास कसबाप्रमाणे कुठलीही विचारसरणी लादण्याचा प्रयत्न करत नाहीत. ते निखळ प्रेमाला महत्व देतात. आणि प्रेम या विषयाकडे खूप व्यापक दृष्टीने बघतात. त्यांच्याबद्दल खूप चांगलं बोललो आपण. पण काहीतरी दोष दाखवायला हवेत. आवटे यांनी या पुस्तकात श्याम मनोहर यांच्याशी झालेल्या गप्पांचा एक लेख दिलाय. तो या पूर्ण पुस्तकात खटकणारा आहे. कारण ती गोष्ट नाही. आणि लेख एवढा छान आहे की आवटे यांनी अशा थोर लेखकांच्या प्रेमाविषयी चिंतनावर एक नवीन लेखमाला लिहावी. यानिमित्ताने त्यांना तेवढीच एक सूचना. बाकी सुचवण्यासारखं काही नाही.

असं म्हणतात की वर्तमानपत्रातल्या लिखाणाला फार आयुष्य नसतं. पण प्रदीप आवटे यांनी समोर आणलेल्या या प्रेमकथा अजरामर आहेत. प्रेमावर विश्वास असणाऱ्या प्रत्येकाला बळ देणाऱ्या आहेत. आपलं प्रेम घासून पुसून निर्मळ करायला लावणाऱ्या आहेत. आणि पुन्हा पुन्हा प्रेमात पाडायला लावणाऱ्या आहेत. खरंतर प्रेमात पडणे हा शब्दच चुकीचा वाटायला लागतो हे पुस्तक वाचल्यावर. अडीच अक्षरांची गोष्ट ही प्रेमात उभं राहणाऱ्या जोडप्यांची गोष्ट आहे. सावरणाऱ्या जोडप्यांची गोष्ट आहे. यातलं कुणीच नुसतं प्रेमात पडलंय असं नाही. जोडीदार नसतानाही, प्रेम असफल झालेलं असतानाही निर्धाराने उभं राहणाऱ्या प्रेमाच्या या गोष्टी आहेत. या गोष्टी आपण एकमेकांना सांगत राहूया.

-अरविंद जगताप.
The following two tabs change content below.
अरविंद जगताप

अरविंद जगताप

Writer, Lyricist, And Curious About Everything at ArvindJagtap.com
Arvind Jagtap was born on 20th September 1977. He is a poet, lyricist and scriptwriter well-known for his exploits in Marathi Cinema, the Art and Literature circuit and Television Industry. He is also a voracious reader who has developed his own heart-touching and candid writing style which incorporates colors of foolery, comedy, humor, political satire and pragmatism. Arvind has penned thought provoking articles on important issues such as farmers suicides, draught, life in rural Maharashtra, pseudo progress, urbanization and its social & ecological impact, to name a few. His work is a reflection of his ideology. It weighs in favor of generating awareness among the masses rather than simply creating pure nonchalant entertainment.
अरविंद जगताप

Written by अरविंद जगताप

Arvind Jagtap was born on 20th September 1977. He is a poet, lyricist and scriptwriter well-known for his exploits in Marathi Cinema, the Art and Literature circuit and Television Industry. He is also a voracious reader who has developed his own heart-touching and candid writing style which incorporates colors of...
Read more

Leave a Reply