हिरो व्हायचंय का?

चित्रपटात काम करायचं हे स्वप्न करोडो तरुण तरूणींचं असतं. डॉक्टर व्हायचंय, इंजिनियर व्हायचंय असं सांगत असले तरी खूप लोक मनातल्या मनात स्वतःला शाहरुख किंवा करीना कपूरच्या जागी बघत असतात. गाणी कानाने ऐकत असतात. मनात मात्र स्वतः पडद्यावर नाचत असतात. यात चूक काहीच नाही. प्रत्येकाला हिरो व्हावं वाटणं स्वाभाविक आहे. पण या हिरो होण्याच्या नादात हजारो… Read more »

मी आनंदीबाई जोशी

सप्रेम नमस्कार! मी आनंदीबाई जोशी. सामान्य ज्ञानासाठी पहिली महिला डॉक्टर कोण असं विचारतात तेंव्हा माझं नाव पाठ करून ठेवतात बरेच लोक. जनरल नॉलेजचा भाग म्हणून का असेना माझ्यासारखे बरेच लोक लक्षात आहेत अजून तुमच्या. पण खर सांगू? मला तुम्ही जनरल नॉलेज म्हणून लक्षात ठेवण्यापेक्षा माझी गोष्ट तुम्ही लक्षात ठेवलीत तर आवडेल मला. दीडशे वर्ष होत… Read more »

तु हि रे

चित्रपट लिहिता लिहिता किंवा या क्षेत्रात काम करता करता एक गोष्ट लक्षात येते की आपल्याला या क्षेत्रात अजून खूप काही शिकावं लागेल. कारण हे वेगाने बदलत जाणारं माध्यम आहे. नव्या पिढीची भाषा वेगात बदलतेय. जुन्या चित्रपटांचे संवाद आणि आजच्या चित्रपटांचे संवाद यात किती फरक पडलाय ते आपण बघतोच. लेखक म्हणून सगळ्यात मोठं आव्हान हेच आहे…. Read more »

भेटलं पाहिजे !

                 लेखक असा विषय आला की पुस्तक आपसूक आलंच. नवे लेखक जुन्या लेखकांना काय वाचायला हवं ते विचारत राहणार. पुस्तकांची नावं, लेखकांची नावं, समीक्षा, गटबाजी असं सगळं चालू. पण मुळात लेखकासाठी हे पुरेसं असतं का? खरंतर खूप महत्वाची पुस्तकं आयुष्यात पहिल्यांदाच लिखाण करणाऱ्या माणसांनी लिहिली. साहित्याचा, लेखनाचा कसलाही… Read more »

कोणता झेंडा घेऊ हाती?

लेखक वगैरे आपण नंतर असतो. आधी आपण सामान्य माणूस असतो. कुठलीही गोष्ट घडली की त्याची कथा होऊ शकते का असा विचार येत असेल तर अवघड आहे. म्हणजे सीमेवर जवान शहीद झाला की आपल्याला जर लगेच कविता सुचत असेल तर काहीतरी चुकतंय. चिडचिड व्हायला सुरुवात होते, आपण अस्वस्थ होतो तोपर्यंत आपण माणसात आहोत असं समजायचं. खरंतर… Read more »

गोष्ट छोटी डोंगराएवढी!

आपण लेखक कसे काय झालो? या प्रश्नाचं उत्तर कुणाला सहजा सहजी देता येत नाही. माझ्याबाबतीत तर लोक म्हणतात म्हणून आपण लेखक अशी परिस्थिती आहे. आपण लेखक आहोत असं आपण कसं समजायचं? केवळ कागद काळे करतो किंवा टायपिंग येते म्हणून? डॉक्टर, इंजिनियरला डिग्री मिळते आणि ठरतं की ते आता डॉक्टर किंवा इंजिनियर. लेखकांचं तसं नसतं. ते… Read more »

गल्लीत गोंधळ दिल्लीत मुजरा!

     खरंतर दहावी अकरावीत लिहायला लागलो तेंव्हा पेपरमध्ये आपलं नाव यावं एवढच स्वप्न होतं. अजूनही वर्तमानपत्रात काही छापून आलं की भारी वाटतं. पाहिळ्यापासून पत्रकार व्हायचं स्वप्न होतं. ते काही होता आलं नाही. पण पत्रकारासारखं जगायची सवय लागली. फिरायचं, लोकांशी बोलायचं, वेगळा angle शोधायचा प्रयत्न करायचा. ही सवय तशी खूप कामी आली. सुरुवातीला मराठवाडा नावाच्या दैनिकासाठी लिहायचो… Read more »

प्रिय २०१९

प्रि­य २०१९ मला वाटलं येतं का नाही यंदा नवीन वर्ष? २०१८ तसं लईच लांबलचक गेलं. हनुमानाच्या शेपटीसारखं. हनुमान कोणत्या जातीचा ते काही अठरात समजलं नाही. आता एकोणीसमधीच कळल कायकी. एकोणीस आल्याव एकच टेन्शन आलं. आमच्याकड आर्धे दोस्त एकोनावीस म्हनतेत. त्यातले आर्धे आता पुण्यात आसतेत. त्यांचा आता वर्षभर पानउतारा व्हनार. आमचे मास्तरच एकोनावीस म्हणायचे त्याच्यामूळ आम्हाला… Read more »

पुढाऱ्याच्या बायकोचं चिंतन …

किती ग बाई मी हुशार! किती ग बाई मी हुशार! तुम्हाला काय वाटलं अलबत्या गलबत्यामधली चेटकीण आहे की काय? अहो मी खरंच हुशार आहे. वार्डातल्या सगळ्या बायका हेच म्हणतात. आई म्हणणार नाहीत तर काय करतील? आमचे हेच नगरसेवक आहेत. काही लोकांना विश्वास बसत नाही. पण मला सांगा जी बाई नगरसेवकाने काय खायचं हे ठरवत असेल… Read more »

 इंग्लंडचे वर्णन

आपण एकेकाळी अटकेपार झेंडा रोवलेली मराठी माणसं. मराठयांचं साम्राज्य होतं तेंव्हा पश्चिम बंगालमध्ये मराठी माणसांचा दरारा होता. पानिपतला आजही मराठ्यांचं नाव आदराने घेतलं जातं. दिल्लीचे तख्त राखतो अशी एकेकाळी मराठी माणसांची ख्याती होती. आणि आज तर मराठी माणूस जगभर आपल्या कर्तृत्वाचा झेंडा रोवतोय. भले आपल्या देशात मराठी माणूस अजून पंतप्रधान झाला नसेल. पण कॅनडात मराठी माणूस पंतप्रधान झाला. एकेकाळी समुद्र… Read more »

Latest
  • चटणी मावशी

    चटणी मावशी माहित नाही आसा गावात कुणीच नव्हता.नवरा ताप यायचं कारण झालं आणि गेला. दोन लेकरं होते. बळी आणि नामा. दोघं पोरं काटक. मावशीचं नाव कमल. पण सगळं गाव तिला चटणी मावशी म्हणायचं. शेती जास्त नव्हती. मावशी कुरडया बनवायला, शेवया बनवायला बाकी बायकांना मदत करायची. चटणी बनवून द्यायची. मावशीच्या हातच्या चटणीची चव कुणी विसरू श्कायचं… Read more »

  • अमर रहे! पण कुठे?

    कोळेवाडी गावाचं नाव. गाव तसं मोठं. पण लोकसंख्येने. सगळ्या जातीचे लोक राहायचे. जवळच बाजारपेठ होती. कुणी जनावरं विकायचं. कुणी धान्य. कुणी भाजीपाला. कुणी चपला. कुणी कपडे. लोक उद्योगी होते. आसपास भरणाऱ्या बाजारात छोटं मोठं दुकान लावून पोट भरत होते. शेतकरी होते. पण नावाला उरले होते. व्यापारी लोकांनी गावाचा ताबा घेऊन खूप वर्ष झाली होती. आता… Read more »

  • पोरीकडं लक्ष ठेवा!

    बंडू गावात कलाकार म्हणून ओळखला जायचा. शेतीचा कंटाळा असल्यामुळे तो शेताकडे फिरकायचा नाही. गावात चकाट्या पिटत बसणे हा त्याचा उद्योग. लग्न झाल्यावर तो वेगळा निघाला. मुलगी झाली. त्याच्या हिश्याला आलेली काही गुंठे शेती त्याने वेगवेगळे धंदे करून विकून टाकली. देशात असा कोणताच पक्ष नाही ज्या पक्षात बंडूने प्रवेश केला नाही. जिल्ह्यात असा कोणताच नेता नाही… Read more »

error: Content is protected !!